Eén wens van Jos is nog niet in vervulling gegaan, namelijk om in India op een Royal Enfield te rijden (zie Internationaal rijbewijs). Het heeft echter wat voeten in de aarde om deze wens te verwezenlijken.
Meteen na aankomst in de Dutch Bungalow (zie Kochi), vragen we de Indiase organisator van onze reis of er een motor kan worden gehuurd op ons laatste adresje, dus bij het Purity Resort in Muhamma. Daar hebben we immers twee dagen zonder verder programma.
Tja, dat kan wel moeilijk worden, want het is maar de vraag of daar een verhuurbedrijfje is. Misschien dat de motor ook in Kochi gehuurd kan worden om vervolgens naar Muhamma te brengen? Tenslotte kan alles in India, toch?! Oh, dat is misschien wel een idee. Jos gaat een voorstel krijgen inclusief kosten.
Meerdere dagen horen wij niets. Juist op het moment dat we zelf de neiging hebben naar de status te informeren, meldt onze chauffeur dat het regelen van de motor niet is gelukt. Haha, typisch Indiaas: direct nee zeggen doen ze liever niet. En dus mag chauffeur Aneesh het opknappen.
Maar zo snel geeft Jos het niet op. Gebruik makend van het feit dat Indiërs gevoelig zijn voor hiërarchie, hebben we de Nederlandse reisorganisator gevraagd om wat aanmoediging te geven om een creatieve oplossing te vinden. En dat helpt. Al doende ontstaat de afspraak dat er een Royal Enfield Bullet op zondag 2 februari naar Muhamma komt en voor Jos beschikbaar is van 10:00 tot 17:00 uur. Yes!
En vandaag gaat het gebeuren!
Jos besluit de vroege ochtend te gebruiken om de zonsopgang over Lake Vembanad mee te maken. De dames passen hiervoor.
Het is heerlijk hier, zo vroeg in de ochtend. De vissers zijn kennelijk nog wat vroeger opgestaan.
Rond half tien -we zitten nog lekker te ontbijten- krijgen we een seintje dat de motor is gearriveerd. Jos schrokt de laatste happen naar binnen.
De man die de Bullet brengt, Adarsh, legt het één en ander uit en Jos is blij dat alle bedieningselementen op de gebruikelijke plek zitten. De oorspronkelijke Bullet had namelijk tot zo’n zes jaar geleden de voetrem en versnelling omgedraaid…
Nog even de helm passen. Hoewel de grootste maat mee zou komen, blijkt Jos’ knar toch nog wat groter. Met enig wrikken en schuin naar voren kantelen lukt het. Niet echt jofel.
Nou, dan zien we elkaar rond vijf uur weer terug. Oeps, dat had Adarsh zo niet begrepen. Het kost aardig wat communicatie om hieruit te komen. Degene die de afspraak heeft opgezet spreekt afwisselend per telefoon met Adarsh en Jos. Via SMS-communicatie komt er wat meer schot in. Oh, wat is die snelle Indiase uitspraak van het Engels toch lastig te verstaan.
Als laatste komt er een SMS dat Adarsh toch de dag vrij heeft en best mee wil om de weg te wijzen enzo. Hm, maar even niet-Indiaas direct worden. No, thank you very much. I will ride alone.
En zo staat de Bullet uiteindelijk tot Jos’ beschikking. Wat een geluid. Een langzame roffel, die door de uitlaat mooi tot resonantie komt. Zo kenmerkend!
En wat heerlijk om zonder verdere bescherming te gaan rijden. Wind door je bloesje, wind over je handen. Fantastisch.
Eerst maakt Jos een ritje alleen. Om het masjien te leren kennen. Terugschakelen met de hiel van de linkervoet had ie niet veel eerder gedaan, dus dat is even wennen.
De voetrem zit wat diep, de neutraal van de versnelling is lastig te vinden. Maar alles went en spoedig voelt de Bullet redelijk eigen. De handelbaarheid is prima en hij stuurt heel gemakkelijk over losse stenen, ook als die wat groter zijn. Gaaf hoor.
Er is veel bekijks. De Bullet is in het Indiase straatbeeld de zwaardere motor en wordt veel gereden door de wat stoerdere mannen. Dan is het natuurlijk opzienbarend wanneer er een blank hoofd onder de helm schittert. Er wordt veel gelachen en gegroet. Hoe mooi!
Tijd om terug te gaan naar de dames om verslag uit te brengen en plannen te maken. Wanneer Jos dan aan Roos voorstelt om mee te gaan, stemt ze toe. Leuk! We maken de afspraak dat we terug gaan als Roos het aangeeft.
En zo vertrekken Roos en Jos om een wat langere rit te maken. Roos geniet. Heerlijk om zonder helm (alleen de bestuurder heeft helmplicht) met je haren in de wind te zitten. Omdat Roos er veel plezier in heeft, gaan we zelfs naar het strand aan de Arabische zee.
We rijden verder naar het zuiden en durven zelfs in het drukkere Alappuzha te rijden. In dit verkeer kan echt alles, geweldig. Al is het wel een beetje opletten wat al die anderen doen 😄
Hier en daar stoppen we even om op de navigatie van de telefoon te kijken en strekken dan meteen even de benen.
Rond twee uur zijn we terug van een fantastische rit. En kunnen zelfs nog met zijn drieën een lunchje scoren. Heerlijke sandwiches met vruchtensap.
De rest van de dag besteden we aan het bijwerken van schrijf- en blogwerk. We willen niet met teveel achterstand thuis aankomen.
Aan het eind van de dag eten we nog wat lekkers in de park-tuin van het resort en gaan bijtijds naar bed.
Morgen komt dit luxe-feest ten einde. En ook dat is goed.
Ik zat er al op te wachten 🙂 en ja hoor…hij zoeft toch nog voorbij. Stoer hoor!
Wat ontzettend leuk dat het gelukt is, nu kan de reis helemaal niet meer stuk 🙂 🙂
Mooie plaatjes van het meer, dat vroege opstaan loont.
😎